Hare Majestoot

HARE MAJESTOOT (2008)

Hare Majestoot is de mooiste, Hare Majestoot is de beste en Hare Majestoot is de slimste. Ieder moment van de dag wil ze daarvan genieten en daarom moeten haar onderdanen zich permanent beschikbaar houden om haar lof toe te zwaaien, haar te eren en haar toe te juichen.
Haar hofhouding doet er alles aan om haar in de waan te laten maar als een gewiekste kleermaker haar een onzichtbare japon als de mooiste jurk ter wereld verkoopt wordt het wel erg moeilijk om de schijn te blijven ophouden.
In deze hilarische straatvoorstelling vragen wij u de hofhouding te helpen om de illusie voor Hare Majestoot in stand te houden. Wel uw lachen inhouden s.v.p. want Hare Majestoot is zeer gevoelig!

Alle foto’s zien? Klik hier voor het complete album.

ROLVERDELING:

Hare Majestoot: Debora Kort
Kleermaker: Tim Assen
De knappe kapper: Jan Willem Holtrop
Hofdame: Evelien Gerbers
Burger Haring: Rijk Sietsma
Burger Tulp: Susan Teussink
Burger Kaas: Odette Zekhuis
Spiegeltjes: Herman Borcheld, Rianne Lansink
Het strijkorkest: Jan Slot, Patrick ten Arve, Mieke Bosscha
De adjudanten: Rick Boereboom, Ayle Albert de la Bruheze
Lakeien: Emmy Hassing, Rick Stoffels
De waarzegster: Marian Jansen

Regie en script: Oscar Wagenmans
Productie: Annie Tettero
Kostuums en vormgeving: Floor en Anne van Hall
Grime en pruiken: Anneke Besnyöi
Grime uitvoering: Trudie de Vries, Gerdie ter Braak
Affiche: Maria da Graça Cabral Oliveira de Andrade
Digitale bewerking: René Hogeboom
Technische ondersteuning: Hans van Munster

Kamak verovert de straat met Hare Majestoot

Hare Majestoot heet de nieuwe straatvoorstelling van theatergroep Kamak – vrij naar het sprookje De Nieuwe Kleren van de Keizer. Behalve de vorstin uit de titel krijgt ook het publiek een spiegel voorgehouden. “Dat dit acteurs zijn met een verstandelijke beperking vergeten we zelf steeds vaker.”

Door Ingrid Bosman

Het is maandagochtend, en het kringgesprek heeft wat langer geduurd dan gewoonlijk. Oscar Wagenmans, artistiek leider van theatergroep Kamak, is net terug van vakantie, dus er valt veel bij te praten. Maar nou moet er toch eerst gewerkt worden. “We gaan even het geheugen opfrissen”, roept de regisseur, en prompt komt iedereen in de benen. “Ik ben blij dat alles weer gewoon is”, verzucht een van de actrices.Weemoedige cellomuziek vult de ruimte. Als schakels in een ketting komen de spelers in beweging, op elkaars gebaar, zoals acteurs dat gewend zijn. Totdat de waarzegster aan de beurt is. “Saskia, heb je een probleem?”, vraagt de regisseur vriendelijk maar direct. De actrice knikt en blijft zitten, terwijl ze over haar buik wrijft. Of ze kan meedoen, wil Wagenmans weten. Anderen gaan zich ermee bemoeien, Saskia reageert niet. “Kun je spelen of niet”, roept de regisseur over het geroezemoes heen – duidelijk niet van plan het loerende drama een kans te geven. “Even wachten”, roept Saskia terug. Niet lang daarna dwarrelt ze alsnog rond, met haar glazen bol in de hand, helemaal in haar rol.Met z’n zeventienen zijn ze. Het zigeunermeisje, de leden van de hofhouding – onder wie twee wandelende spiegels – , bewonderaars, én de vrouw om wie zij allemaal heendraaien: de koningin. Verslaafd aan aandacht, net als haar collega-vorst in het sprookje De Nieuwe Kleren van de Keizer. En natuurlijk trapt Hare Majestoot er met beide benen in, wanneer de kleermaker haar een onzichtbare japon aanmeet als ‘de mooiste couture ter wereld’. In de repetitie nadert het moment waarop ze haar entree maakt, de drie ‘cellisten’ pakken hun vrolijk geruite instrumenten. Wagenmans tegen de rest: “Allemaal kijken nu, in de verte komt ze er al aan. Zie die donderwolk boven haar hoofd, oh shit, het is weer zover!” De hofhouding grijpt zich in collectief afgrijzen naar het hoofd. Wanneer de acteurs even later voor de koffiepauze naar de kantine verdwijnen krijgt Saskia een compliment mee: “Wat een goed idee, om die bol als een baby te gebruiken!”Tot dan toe maakte de waarzegster een gebaar van laag naar hoog, wanneer ze de koningin een gezonde kinderschare voorspelde. De regisseur: “Nu wiegde Saskia de glazen bol in haar armen. Dat heeft ze zelf bedacht, en ik vind het een heel mooi beeld.” Het is een klein voorbeeld van de wisselwerking tussen hem en de spelersgroep. “De volgende voorstelling wordt een musical, op aandringen van de groep. Zoals we destijds Slettenbakken hebben gemaakt omdat iedereen in een soap wilde spelen. Zij willen het liefst GTST naspelen, dat vind ik weer niet interessant, maar ik gebruik wel hun inbreng.” Wagenmans neemt ruim de tijd om een stuk zich te laten ontwikkelen: “Het is pingpongen: al improviserend komen de ideeën. In het begin is er ook geen rolverdeling. Iedereen leert eigenlijk alles, zodat ze ook van elkaar weten wat ze moeten doen.”Waar het in dit geval op neerkomt is, meldt Saskia Leyssenaar (47), dat ze de koningin moeten uitlachen. “Omdat ze een dikke kont heeft.” “Nou ja, we doen alsof hè”, vult Henk Huizing (54) aan. De koningin, Debora Kort (44) is zijn vriendin. “We hebben al bijna vier jaar verkering”, vult zij aan. Het optreden komende zondag op het culturele straatfestival in Delden is de officiële première. Overigens hebben de acteurs tijdens de afwezigheid van de regisseur gewoon doorgewerkt. “Er waren workshops, er is gewoon gerepeteerd en er zijn ook functioneringsgesprekken gevoerd”, vertelt Wagenmans. “Dan willen ze weten of je het nog steeds leuk vindt om acteur te zijn”, legt Debora Kort uit.Het specifieke karakter van zijn groep belemmert Wagenmans geenszins in zijn creatieve aanpak. Integendeel. “Je moet bronnen kunnen aanboren, dat is hier niet anders dan bij een doorsnee gezelschap. We zijn bijna overdreven bezig om het allemaal zo normaal mogelijk te benaderen. Natuurlijk doen we langer over dingen, en kunnen we niet alles. Lappen tekst, dat zit er niet in. Als we Shakespeare willen spelen moeten we andere middelen gebruiken. Neem Het Koekoeksnest: dat was One Flew Over the Cuckoo’s Nest op onze manier.”Ook naar het publiek toe wil Kamak zich toch vooral als theatergroep presenteren, zonder verdere toevoegingen. “Dat dit acteurs zijn met een verstandelijke beperking zijn vergeten we zelf steeds vaker. We vermelden het er ook eigenlijk niet meer bij. Als het er voor het publiek nog wel toe doet, dan moeten mensen maar zien hoe ze dat oplossen. De slag die wij hebben gemaakt kan iedereen maken. De truc is wel dat wij dat mogelijk moeten maken. We moeten in elke voorstelling zorgen dat we mensen snel voor ons winnen.”Met Hare Majestoot is dat geen probleem, ook al door het onverwachte opduiken van de groep (“We snijden snel door de mensenmassa heen”) en de uitbundige vormgeving. De kunstenaarszussen Floor en Anne van Hall hebben dit keer getoverd met ruitjesstof. Maar het lukt sowieso steeds beter om het publiek te bereiken, stelt Wagenmans vast. “Het is allemaal compacter en duidelijker geworden.” Dat is ook voor de acteurs van belang, want het moeten vooral geen kunstjes zijn. “De essentie van Kamak is dat iedereen het moet snappen. Natuurlijk zitten er wel gradaties in die perceptie, en sommigen kun je het niet vragen, omdat hun taal niet toereikend is om het terug te geven. Maar dan zijn er andere signalen, zoals lichaamstaal, waaraan wij kunnen zien: het zit helemaal binnenin.”Wagenmans mag met Kamak dan steeds dichter bij de kern komen, bang om in herhaling te vallen is hij niet. “Een voorstelling is altijd tegengesteld aan wat we daarvóór hebben gedaan. Na het drama en de inhoudelijke kracht van Het Koekoeksnest kwam Duk, een cartooneske familievoorstelling. En dit zou je een kostuumstuk kunnen noemen.” Een kostuumkomedie, wellicht, al voedt dat misschien weer het tamelijk hardnekkige vooroordeel dat het bij Kamak altijd lachen, gieren, brullen is. “Ik heb nog altijd een brief van een boze bezoeker, die met haar kind naar Frankenstein kwam kijken, en rekende op een vrolijke en gezellige voorstelling. Ze was helemaal geschokt. Tja, het is wél een horrorverhaal.” De regisseur lacht. “Die brief is voor ons bijna een trofee.

Tubantia 18 – 9 – 2008

KAMAK – THEATER ZU GAST IN EMSDETTEN

Zunächst kommt eine Marktfrau die imaginäre Käsehappen ans Publikum verteilt, eine weitere Dame bringt Tulpen unters Volk, Fisch durfte natürlich auch nicht fehlen – für den Zuschauer ist jetzt klar: Holland-Markt. Schneider und Frisör ergänzen das Spektakel, eine Hellseherin erforscht in einer Glaskugel die Zukunft, Gaukler, Knappen tauchen auf, Edelmänner, Ritterspiele lassen noch klarer werden: es handelt sich um mittelalterliches Markttreiben. Im weiteren Verlauf dann stellt sich heraus: “Hare Majestoot” ist “Des Kaisers neue Kleider”. Und das alles dargestellt ohne Worte, nur mit Gestik und Mimik. Die aufwändig geschminkten und kostümierten holländischen Darsteller, die natürlich auch mit Text spielen können, gehen hier auf das deutsche Publikum ein, welches auch immer wieder mit einbezogen wird. Das Besondere an diesem Theater: die 17 Akteure sind allesamt geistig behindert. Umso mehr verblüfft die Genauigkeit in Bewegung und Handeln, die Ausdruckskraft, mit der Emotionen wiedergegeben werden.
Kamak ist ein Theaterprojekt in Emsdettens Partnerstadt Hengelo, welches sich derzeit auf einer kleinen Tour durch Deutschland befindet. Die Schauspieler werden von Montag bis Freitag professionell geschult. Wenn ein neues Stück einstudiert wird, probt jede/r erst jede Rolle und dann wird gemeinschaftlich entschieden, wer am Ende tatsächlich welchen Part übernimmt. KAMAK hat den Zuschauern im Jugendzentrum “13drei” am Grevener Damm gefallen, ist möglicherweise schon bald wieder in Emsdetten zu sehen. Man darf sich drauf freuen.

Manfred Schwegmann

Advertenties