De tranen van de zee

DE TRANEN VAN DE ZEE (2012)

Twee jonge vrouwen verlangen hevig naar de ware liefde in hun leven, maar hun strenge moeder werpt een barrière op tegen dit mogelijke geluk omdat ze een rouwperiode van een jaar heeft afgekondigd na het overlijden van haar man.

Alle foto’s zien? Klik hier voor het complete album.

ROLVERDELING:

Dona Maria: Odette Zekhuis
Teresa: Evelien Gerbers
Ana: Susan Teussink
Pedro: Jan Willem Holtrop
Vissers: Rick Boereboom, Eino Hoveling, René Luttikholt, Jan Slot Herman Borcheld, Rick Stoffels, Tim Assen
Wasvrouwen: Mieke Bosscha, Rianne Lansink, Debora Kort, Marian Janssen en Emmy Hassing

Regie en script: Oscar Wagenmans
Productie: Annie Tettero
Vormgeving: Floor en Anne van Hall
Grime en pruiken: Anneke Besnyöi
Theatertechniek: Hans van Munster
Grime uitvoering: Trudie de Vries, Gerdie ter Braak, Yvonne Jacobs
Affiche: Maria da Graça Cabral Oliveira de Andrade
Fotobewerking: René Hogeboom
Toneelmeester: Stefan Mulder

Warm gevoel bij Kamak

Donderdagavond. Achter de schermen bij Theater Kamak loopt tegen acht uur de spanning op. De voorstelling is uitverkocht, het publiek stroomt binnen en de acteurs van Kamak zijn er helemaal klaar voor. Kamak is onderdeel van zorginstelling Aveleijn en er wordt uitsluitend gespeeld door de cliënten. In het stuk voor de pauze, De droom van Flapoor, zien we hoe de jonge Freddy gepest wordt door zijn broer en klasgenoten. Hij kan zich niet verzetten en krijgt geen hulp van zijn ouders: Freddy is helemaal alleen. In zijn dromen krijgt hij hulp van een toverfee, gespeeld met een duidelijke oplettendheid door Evelien Gerbers.

Tim Assen speelt de rol van Freddy. Hij speelt vol overtuiging en heeft gevoel voor timing: geweldig om te zien hoe het wordt opgelost als zijn tegenspeelster een foutje maakt in de tekst: een excuus over en weer en doorspelen maar.

Regisseur Oscar Wagenmans heeft gebruik gemaakt van filmmateriaal,dit werkt goed. Na de pauze krijgen we een heel ander genre. De tranen van de zee is een klassiek verhaal. We zien een abstract theaterspel, waarin niet wordt gesproken, maar de emoties erg goed worden weergegeven; een groot compliment voor de regie en begeleiding. Odette Zekhuis is steengoed in haar rol als moeder. Centraal staat rouwverwerking, een zwaar thema dat helder en theatraal wordt neergezet.

Als je met een warm gevoel de theaterzaal verlaat, hebben de acteurs het goed gedaan. En dat hebben ze, de spelers van Kamak.

Jolien Leussink
Tubantia 06-10-2012

KAMAK IS GEEN THEATERVERSIE VAN DE JOSTIBAND

Oscar Wagenmans schreef en regisseerde weer een voorstelling voor Theater KamaK: ‘Het Verlangen’. Acteurs met verstandelijke beperking.
Wat voor voorstelling is Het Verlangen?
„Het is een tweeluik. Twee zeer verschillende stukken over hetzelfde thema. ‘De Droom van Flapoor’ is een moderne voorstelling vol internet en virtuelegames over een jongen die hevig verlangt naar ontsnapping aan pesterijen. In ‘ De tranen van dezee’ verlangen twee jonge meiden naar de vrijheid, naar de liefde. Een klassiek toneelstuk, losjes gebaseerdop ‘Het huis van BernardaAlba’, van Lorca.”
Hoelang ben je al betrokken bij KamaK?
„Ik heb het in 1991 mede helpen oprichten.”
Had je toen al het idee dat KamaK zo lang zou kunnen bestaan?
„Nee, het zou iets eenmaligs zijn. Ik werd gevraagd als regisseur voor een productie. Maar het bleek zo leuk te werken dat het alleen maar groter is geworden. Nu is het een onderdeel van de Stichting Aveleijn.”
Zijn er vergelijkbare theatergroepen in ons land?
„ We gaan vaak op tournee met KamaK en dan ontmoeten we collegagroepen. In Hoorn zijn we geweest, in Middelburg. We proberen bij elkaar in de keuken te kijken. De luxe van een eigen theater zoals wij dat hebben, is niet iedereen gegeven. En er is wel verschil in intensiteit. Wij werken vijf dagen in de week. Dat is bij andere groepen vaak minder.”
Zou je KamaK een theaterversie van de Jostiband kunnen noemen?
„Nee. We zetten ons daar juist tegen af. Bij de Jostiband lijkt het te gaan om het publiek vermaken met makkelijke liedjes. Wij proberen wel een stap verder te gaan. Bij ons is ook een voorwaarde dat de acteurs snappen wat ze aan het publiek duidelijk maken. Sommige voorstellingen zijn bij ons ook wel lachen, gieren, brullen, maar we hebben ook een voorstelling gespeeld als Syndroom van Clown. Dat refereert natuurlijk aan ‘Down’. Tijdens de repetities bespreken we dat ook. Wat de beperking met je doet. Wat kun je wel, wat niet. Hoe vervelend is dat?”
Dat kun je therapie noemen?
„Dat doen we niet. We stippen die dingen aan, we behandelen het en we proberen er artistieke uiting aan te geven. Maar KamaK is geen patiëntengroep.”

TON OUWEHAND – Tubantia 4-10-2012

Advertenties