De droom van Flapoor

DE DROOM VAN FLAPOOR (2012)

Freddy verlangt hevig naar een ontsnapping aan de pesterijen waar hij zowel thuis als op school het slachtoffer van is. In zijn dromen krijgt hij onverwacht hulp van een fee. Maar zijn de meeste dromen geen bedrog?

Alle foto’s zien? Klik hier voor het complete album.

ROLVERDELING:

Freddy – Tim Assen
Moeder – Debora Kort
Vader – Jan Slot
Flip – Rick Boereboom
Fabiënne – Odette Zekhuis
Chip – Herman Borcheld
Rico – Eino Hoveling
Melanie – Marian Janssen
Bokstrainer – René Luttikholt
Lerares – Susan Teussink
Stem toverfee – Evelien Gerbers

Regie en script: Oscar Wagenmans
Productie: Annie Tettero
Vormgeving: Kamak, Sylvia Bezuijen Antje ten Brinke-Koch
Grime en pruiken: Anneke Besnyöi
Theatertechniek: Hans van Munster
Virtuele vormgeving: Oscar Wagenmans, Veronique Werger
Grime uitvoering: Trudie de Vries, Gerdie ter Braak, Yvonne Jacobs
Affiche: Maria da Graça Cabral Oliveira de Andrade
Fotobewerking: René Hogeboom
Toneelmeester: Stefan Mulder

Warm gevoel bij Kamak

Donderdagavond. Achter de schermen bij Theater Kamak loopt tegen acht uur de spanning op. De voorstelling is uitverkocht, het publiek stroomt binnen en de acteurs van Kamak zijn er helemaal klaar voor. Kamak is onderdeel van zorginstelling Aveleijn en er wordt uitsluitend gespeeld door de cliënten. In het stuk voor de pauze, De droom van Flapoor, zien we hoe de jonge Freddy gepest wordt door zijn broer en klasgenoten. Hij kan zich niet verzetten en krijgt geen hulp van zijn ouders: Freddy is helemaal alleen. In zijn dromen krijgt hij hulp van een toverfee, gespeeld met een duidelijke oplettendheid door Evelien Gerbers.

Tim Assen speelt de rol van Freddy. Hij speelt vol overtuiging en heeft gevoel voor timing: geweldig om te zien hoe het wordt opgelost als zijn tegenspeelster een foutje maakt in de tekst: een excuus over en weer en doorspelen maar.

Regisseur Oscar Wagenmans heeft gebruik gemaakt van filmmateriaal,dit werkt goed. Na de pauze krijgen we een heel ander genre. De tranen van de zee is een klassiek verhaal. We zien een abstract theaterspel, waarin niet wordt gesproken, maar de emoties erg goed worden weergegeven; een groot compliment voor de regie en begeleiding. Odette Zekhuis is steengoed in haar rol als moeder. Centraal staat rouwverwerking, een zwaar thema dat helder en theatraal wordt neergezet.

Als je met een warm gevoel de theaterzaal verlaat, hebben de acteurs het goed gedaan. En dat hebben ze, de spelers van Kamak.

Jolien Leussink
Tubantia 06-10-2012

KAMAK IS GEEN THEATERVERSIE VAN DE JOSTIBAND

Oscar Wagenmans schreef en regisseerde weer een voorstelling voor Theater KamaK: ‘Het Verlangen’. Acteurs met verstandelijke beperking.
Wat voor voorstelling is Het Verlangen?
„Het is een tweeluik. Twee zeer verschillende stukken over hetzelfde thema. ‘De Droom van Flapoor’ is een moderne voorstelling vol internet en virtuelegames over een jongen die hevig verlangt naar ontsnapping aan pesterijen. In ‘ De tranen van dezee’ verlangen twee jonge meiden naar de vrijheid, naar de liefde. Een klassiek toneelstuk, losjes gebaseerdop ‘Het huis van BernardaAlba’, van Lorca.”
Hoelang ben je al betrokken bij KamaK?
„Ik heb het in 1991 mede helpen oprichten.”
Had je toen al het idee dat KamaK zo lang zou kunnen bestaan?
„Nee, het zou iets eenmaligs zijn. Ik werd gevraagd als regisseur voor een productie. Maar het bleek zo leuk te werken dat het alleen maar groter is geworden. Nu is het een onderdeel van de Stichting Aveleijn.”
Zijn er vergelijkbare theatergroepen in ons land?
„ We gaan vaak op tournee met KamaK en dan ontmoeten we collegagroepen. In Hoorn zijn we geweest, in Middelburg. We proberen bij elkaar in de keuken te kijken. De luxe van een eigen theater zoals wij dat hebben, is niet iedereen gegeven. En er is wel verschil in intensiteit. Wij werken vijf dagen in de week. Dat is bij andere groepen vaak minder.”
Zou je KamaK een theaterversie van de Jostiband kunnen noemen?
„Nee. We zetten ons daar juist tegen af. Bij de Jostiband lijkt het te gaan om het publiek vermaken met makkelijke liedjes. Wij proberen wel een stap verder te gaan. Bij ons is ook een voorwaarde dat de acteurs snappen wat ze aan het publiek duidelijk maken. Sommige voorstellingen zijn bij ons ook wel lachen, gieren, brullen, maar we hebben ook een voorstelling gespeeld als Syndroom van Clown. Dat refereert natuurlijk aan ‘Down’. Tijdens de repetities bespreken we dat ook. Wat de beperking met je doet. Wat kun je wel, wat niet. Hoe vervelend is dat?”
Dat kun je therapie noemen?
„Dat doen we niet. We stippen die dingen aan, we behandelen het en we proberen er artistieke uiting aan te geven. Maar KamaK is geen patiëntengroep.”

TON OUWEHAND – Tubantia 4-10-2012

Advertenties