Carnaval van de dieren

CARNAVAL VAN DE DIEREN (1992)

Een bewegingspel op de muziek van de Franse componist Camille Saint-Saëns . De compositie beeldt op een paar stukken na een aantal dieren uit. Het zijn voornamelijk de karakteristieke eigenschappen van de dieren die, een beetje spottend maar soms ook zeer treffend, weergegeven worden.

Alle foto’s zien? Klik hier voor het complete album.

Regie: Oscar Wagenmans

Produktie: Annemiek Veneklaas Slots

Spelers:

Jan-Willem Holtrop, Rianne Lansink, Jos Houben, Mieke Bomert, Christiaan Heupink, Peter Kuhlkamp, Tineke Lammers van Toorenburg, Helga, Michel

Ontwapenende uitvoering van Carnaval der Dieren

ENSCHEDE (Vestzaktheater)

Uitpuilend vol was het Vestzaktheater zondagmiddag. Het was dan ook een zeer bijzondere voorstelling die daar gegeven werd: het Carnaval der Dieren als mime- en dansvoorstelling ten tonele gebracht door Theater Kamak.

Vanaf oktober hebben regisseur Oscar Wagenmans en zijn assistente Annemiek Veneklaas Slots iedere week gerepeteerd met meer dan tien verstandelijk gehandicapten om deze voorstelling tot stand te brengen.
Het begon al meteen goed, toen onder de dreigende muziek van Camille Saint-Saëns een witgeschminkte en geheel in het zwart geklede figuur zijn entree maakte. Een majestueuze koning der dieren boezemde zoveel ontzag in dat op de eerste rij een jeugdig toeschouwertje spontaan in huilen uitbarstte. Maar de drie eveneens in het zwart gehulde kippen die onmiddellijk daarna hun opwachting kwamen maken, zorgden voor een wat mildere toonzetting.
Hoewel Saint-Saëns het in deel 3 heeft over muilezels, meervoud dus, kreeg ik de indruk dat de regie hier twee jongens samen één muilezel wilde laten uitbeelden, wat dan nog wel wat duidelijker gemarkeerd had mogen worden. Maar wie ben ik om bij deze heel speciale acteurs dit soort wensen uit te spreken. Ik heb nl. een vergelijkbare opmerking met betrekking tot de olifant die nu acht poten leek te hebben. Twee viervoeters leek mij persoonlijk aardiger, maar wie weet, zijn er geen gegadigden vinden om de achterpoten te spelen, want dat eist natuurlijk wel enig inlevingsvermogen en dat is wellicht te veel gevraagd. Hoewel, het oud en gebrekkig zijn van de schildpad werd toch maar mooi uitgebeeld.
Vrolijk rondhupsende kangoeroes en een bos vol koekoeken geven natuurlijk heel wat minder problemen en waarom zou je balkende ezels niet de hik laten krijgen?
In de diepe wateren van het diepzeeaquarium, waar ik zelf altijd een geheimzinnig groen licht verwacht had, bleek een warme rode gloed aanwezig te zijn en de talrijke vissen bleken aan een stuk elkaar met “blurp” te begroeten en ook in de bomvolle volière heerste één en al gezelligheid.
Maar zonder de spelers van deze en andere, niet genoemde, scènes te kort te doen was het hoogtepunt van de voorstelling de solo van de Stervende Zwaan, uitgebeeld door de kleinste van de meespelenden. Ik heb nog nooit een klein zwaantje zo aangrijpend zien doodgaan.
Al deze inspanningen, zo vertelde men mij, moeten gezien worden als vooroefeningen voor een nog veel ambitieuzer project, dat in november 1993 zijn beslag zal krijgen, nl. De Zwerftocht van Odysseus, vertolkt door verstandelijk gehandicapten. Na deze ontwapenende uitvoering van het Carnaval der Dieren ben ik zeer benieuwd.

Nico Spaaks

Twentse Courant 30-3-1992

Advertenties